NA POGRANICZU BESKIDU SĄDECKIEGO I PIENIN

Pieniny to pierwsze góry jakie poznałam, to miejsce, które darzę ogromnym sentymentem i do którego wracam najczęściej jak to możliwe. Kiedy w czasie naszego ubiegłorocznego urlopu w Beskidzie Sądeckim - nie sprostał on naszym oczekiwaniom, szybko uciekliśmy w sąsiednie Pieniny Małe. Cały dzień spędziliśmy na szlaku - soczyście zielonym i pustym jak na środek wakacji. 

Nasza trasa: czerwony szlak z Obidzy do Jaworek, złoty szlak z Jaworek przez Rezerwat Biała woda do Przełęczy Rozdziela i powrót niebieskim szlakiem na Obidzę.

PO SŁOWACKIEJ STRONIE PIENIN

Wyjechaliśmy wcześnie rano i ruszyliśmy w stronę Słowacji, po kilkunastu kilometrach trafiliśmy w miejsce, z którego rozciąga się jeden z najpiękniejszych widoków jakie kiedykolwiek było dane mi zobaczyć. Z jednej strony na wyciągnięcie ręki ogromne tatrzańskie szczyty górujące nad okolicą, z drugiej Pieniny, widoczne gdzieś z wśród zielono-żółtych łąk. A dookoła małe kozy przegryzające trawę. Nie chciało się odrywać wzroku. Tak rozpoczął się nasz drugi dzień majowego pobytu w Pieninach. 

PIENINY: TAM GDZIE SPEŁNIAJĄ SIĘ MARZENIA

Spływ kajakiem Dunajcem. To nie był pomysł, który pojawił się znikąd. Odkąd pierwszy raz, dawno temu, zawitałam w Pieniny. Kiedy to spłynęłam Dunajcem flisacką tratwą. Już wtedy wiedziałam, że chciałabym tę trasę pokonać kajakiem. 

Dużo czasu musiało minąć i dużo wody w Dunajcu upłynąć zanim udało mi się to zrealizować. To był mój prezent dla samej siebie i cały ten wyjazd był pod to dostosowany.

TO BYŁ MAJ

Kolorowy miesiąc

M A J

Maj był kolorowy – dosłownie i w przenośni. Świat wybuchał soczystą zielenią i tęczowymi kolorami kwiatów. A u nas też się działo, dużo byliśmy w domu i dużo nas nie było. Urządzaliśmy balkon, jeździliśmy na rowerach, wyjeżdżaliśmy poza miasto, opychaliśmy się domowymi wypiekami, by później spalać kalorie na kilkunastokilometrowych spacerach. Była woda i góry, północ Polski i południe. Ciepła wiosna i pierwsze poparzenia słoneczne. Czarne chmury nad głowami i majowe, popołudniowe burze. 

PIENINY: PAŹDZIERNIKOWA PIENIŃSKA ZIMA

Dzisiaj, nagle wróciłam (tak wiem - znowu) do miejsca, które już dobrze znacie z mojego bloga. W Pieniny.

To miejsce:

- które ciągnie do siebie jak magnes,

- gdzie codzienność znika za pierwszym zakrętem i liczy się tylko to, aby dotrzeć do celu,

- gdzie pogoda nie ma znaczenia. W słońcu i deszczu, czy złotą jesienią (która nagle zmienia się w zamieć śnieżną) zawsze jest dobrze.

- do którego sympatią zaraziłam kilka osób; z czego jestem bardzo dumna :)

PIENINY: GDZIE GÓRA KORONĘ NOSI

1 października, mój V rok studiów i zamiast na zajęcia my ruszamy w Pieniny. Mamy do wykorzystania 3 dni i ambitny plan do zrealizowania.