DUBAJ: JUMEIRACH PUBLIC BEACH

Ostatni dzień w Dubaju (w zasadzie ostatnie przedpołudnie) spędziliśmy na plaży Jumeirach Public Beach.

Jest to publiczna plaża położona w okolicach Burj Khalifa. Dotarliśmy tam miejskim autobusem wraz z tubylcami. Na miejscu była zaledwie garstka osób. Biały piasek, błękitna woda, a w oddali wieżowce z najwyższym na świecie Burj Khalifa. Plaża jest podzielona na dwie części, bardziej rozrywkową i mniej. Pierwsza (ta położona bliżej portu) jest zagospodarowana, pełna barów, restauracji. Nowoczesna przestrzeń z zabudową, która nie psuje krajobrazu. 

Druga z nich to pusta długa, biała plaża. Jeszcze bez infrastruktury (choć pewnie to się zmieni, bo przecież Dubaj ciągle się buduje).

DUBAI MARINA

Dubai Marina to jedna z najbardziej znanych dzielnic Dubaju. Bardzo ekskluzywna, pełna luksusowych wieżowców powstałych wzdłuż sztucznego kanału/zatoki. Ciągnie się przez 3 kilometry, w momencie powstania była największą przystanią na świecie. Po jej wodach pływają jachty warte miliony. Jednocześnie jest po prostu dzielnicą mieszkalną (z najwyższym na świecie budynkiem mieszkalnym Princess Tower). Pełna wieżowców mieszkalnych, hoteli, lokali usługowych i restauracji. Wokół Mariny ciągnie się szeroki deptak z restauracjami z każdego zakątka świata.

DUBAJ: PALM JUMEIRACH

Pewnego upalnego grudniowego dnia, kiedy w Polsce spadł pierwszy śnieg obudziliśmy się na innym kontynencie, w małym pustynnym kraju, w którym wszystko jest możliwe. Słońce wschodziło nad piaskami, oświetlało niebieskie wody Zatoki Perskiej, zaczynaliśmy kolejny dzień w Dubaju. 

Na ten dzień mieliśmy zaplanowane Wyspy Palmowe. Po śniadaniu metro, tramwaj i kolejka Monorail, która zawiozła nas na sam koniec Palm Jumeirach, w miejsce znane chyba każdemu. Ruszamy?

 

ABU DHABI: WIELKI MECZET SHEIKH ZAYED

Będąc w Dubaju na jeden dzień pojechaliśmy do stolicy Emiratów Arabskich - do Abu Dhabi. Naszym głównym celem był Wielki Meczet Szejka Zayeda, a jak się okazało stał się on jedyną atrakcją tego dnia. 

Ten jeden z największych meczetów na świecie powstał z inicjatywy Szejka Zayeda, który był nazywany Ojcem Emiratów (jako pierwszy prezydent rządził krajem przez 33 lata). Świątynia powstała jako zwieńczenie marzeń Szejka o stworzeniu miejsca jednoczącego cały świat islamu. Szejk nie doczekał ukończenia budowli, zmarł 3 lata przed zakończeniem prac, a świątynia stała się miejscem jego spoczynku. 

DUBAJ: BURJ AL ARAB I INNE LUKSUSY

To był nasz pierwszy dzień w Dubaju. Pierwsze chwile w upalnym arabskim świecie. Poranek rozpoczęliśmy od spaceru po starej części miasta, dzielnicy Deira, w której mieszkaliśmy (o Deirze pisałam już TUTAJ). 

Około południa ruszyliśmy w kierunku nowego Dubaju. Kupiliśmy karty na komunikację, wsiedliśmy do metra i pomknęliśmy wysoko nad ulicami (W Dubaju metro jeździ na powierzchni, tory położone są na wiaduktach nad ulicami. Tylko na jednym odcinku w Starym Dubaju metro schodzi pod ziemię) w kierunku jednego z najbardziej znanych hoteli na świecie Burj Al Arab Jumeirah. 

DUBAJ: DEIRA, PRAWDZIWE OBLICZE MIASTA

Swoją wizytę w Dubaju zaczęliśmy od jego starej części, od dzielnicy Deira. To tutaj mieliśmy hotel, tutaj zaczynaliśmy i kończyliśmy każdy dzień. Jedliśmy ogromne kolacje za grosze i piliśmy przepyszne szejki (shake'a – nie mylić z szejkami arabskimi) owocowe. 
Tu zaczęliśmy nasze grudniowe spacery po Dubaju i tu je skończyliśmy. 

DUBAJ: BURJ KHALIFA i TAŃCZĄCE FONTANNY

W pierwszym odcinku historii z Półwyspu Arabskiego, historii ze szklanego miasta zbudowanego na pustyni, pisałam już, że Dubaj mi się nie podobał. Nie zauroczył mnie, nie przekonał do siebie. Ale w trakcie tych 5 dni – były chwile dla których warto było tam jechać. I dziwnym trafem większość tych chwil skumulowała się w jeden dzień. Dzień, który spędziliśmy w okolicy Burj Khalifa. Dzień dla którego warto było tam pojechać…ale po kolei.

DUBAJ: PIERWSZE WRAŻENIA

Tydzień po powrocie, kiedy wspomnienia są jeszcze świeże napiszę kilka słów o Dubaju. O mieście przyszłości, betonowo szklanym świecie, którego kilkadziesiąt lat temu jeszcze nie było.

Jadąc do Dubaju miałam świadomość, że może mi się nie podobać, że takie nowoczesne miasto, zbudowane na pustyni niekoniecznie spotka się z moją sympatią.