ZIEMIA KŁODZKA: GÓRY BYSTRZYCKIE I OKOLICE

W czerwcu 2021 roku pojechaliśmy na Ziemię Kłodzką oryginalnym szlakiem schronisk górskich i pałaców. To był tematyczny mix wyjazdowy. Chodziliśmy po górskich szlakach, zwiedzaliśmy pałace, spaliśmy w w małych schroniskowych pokoikach, klimatycznych domkach i komnatach zamkowych. Wchodziliśmy na wieże widokowe, spacerowaliśmy w lesie i pośród pałacowych ruin. Dzisiaj będzie o tej górskiej, schroniskowej części naszego wyjazdu. 

Poruszaliśmy się po terenach pomiędzy Masywem Śnieżnika, przez Góry Bystrzyckie po Zieleniec i Duszniki Zdrój. Tereny te są pełne atrakcji, które można wyciągać jak z rękawa. Nawet jeśli nie wiadomo gdzie pojechać, to wystarczy jeden rzut oka na mapę i można wybierać i wybierać. My mieliśmy skrzętny plan, który jednak zmodyfikowały temperatury. Przez dwa pierwsze dni upał był tak duży, że w ciągu dnia nie dało się funkcjonować. Jednie wieczory przynosiły orzeźwienie. Później na szczęście temperatury się unormowały, nie przekraczały już optymalnych 25 stopni i pozwoliły na wykreślanie kolejnych punktów na mapie. 

SZLAKIEM MINARAŁÓW ZIEMI KŁODZKIEJ

Ziemia Kłodzka jest pełna skarbów, tajemnic i miejsc do odkrycia. Można by tam siedzieć miesiąc i nadal nie dałoby się wszystkiego (nawet pobieżnie) zobaczyć. Piękne zabytkowe pałace, wspaniałe góry, różnorodne krajobrazy, mnogość form skalnych, labiryntów. Tajemnicze ukryte w głębi ziemi jaskinie i stworzone ludzką ręką kopalnie pełne kolorowych minerałów. Klimatyczne uzdrowiska z leczniczymi wodami i szlaki turystyczne, które można przemierzać bez końca. Wspaniała architektura, budowle obronne, skanseny. Do tego sanktuaria przyciągające rzesze pielgrzymów. Można by tak wymieniać bez końca.

Droga w kierunku miejscowości Kąty Bystrzyckie, w tle Czarna Góra. Zaczarowany koniec świata.

Kolejny koniec świata - uroczy pensjonat Złoty Jar.

Stara kopalnia chryzoprazów w Szklarach-Huta, gdzie można znaleźć zielone cuda.

ZAMKI I PAŁACE DOLNEGO ŚLĄSKA

W czerwcu ubiegłego roku, kiedy pojechaliśmy na Dolny Śląsk szukać agatów (nasze nowe uzależnienie!), oprócz wycieczek do kamieniołomów, odkrywania Doliny Bobru, odwiedziliśmy też kilka zamków i pałaców w okolicy. Dolny Śląsk jest ich pełen, tych najpiękniejszych, odresturowanych i zadbanych lub małych, zapomnianych i popadających w ruinę. Nawet w małej, nieznanej wiosce możemy trafić na jakąś perełkę często opuszczoną i zaniedbaną. Dla wielbicieli zwiedzania pałacowych wnętrz i spacerów po zamkowych ogrodach atrakcji będzie bez liku.

Część z nich, podobno najciekawszych, wchodzi w skład Europejskiego Szlaku Zamków i Pałaców. Dużo więcej znajdziemy sami na mapach, w leksykonach turystycznych, na znakach drogowych. A jeżdżąc drogami Dolnego Śląska dotrzemy i do takich, których nie było w przewodnikach - często opuszczonych i pozostawionych jako ruina. 

GÓRY KACZAWSKIE: LATO W CIENIU WULKANU

Góry Kaczawskie i Krainę Wygasłych Wulkanów poznaliśmy rok temu. 5 październikowych dni spędzonych na szlakach, zwiedzaniu zamków i poszukiwaniu agatów od razu wskoczyły do worka najlepszych wyjazdów w życiu. Ta mała dolnośląska kraina, tak nas zauroczyła, że nie mogliśmy nie wrócić. I wróciliśmy w czerwcu tego roku. Najważniejszym punktem wyjazdu było oczywiście szukanie agatów, ale nie zabrakło też czasu na przejażdżki po okolicy, spacery czy ogniska w środku kamieniołomu. 

Udało nam się zwiedzić również sąsiednią Dolinę Bobru, która też nas urzekła. Wyjazd był krótki, ale intensywny. I zakończył się jednym wnioskiem: na pewno jeszcze wrócimy. 

CZERWIEC W DOLINIE BOBRU: CZ. II

Czasami w miejscach gdzie z pozoru nie ma nic ciekawego, można odkryć największe atrakcje. Mała ilość nieoczywistych atrakcji pozwala je poznać dokładniej, spokojniej. Tam gdzie nie rozprasza nadmiar jest miejsce na uważność i rozbudzoną ciekawość. Takim nieoczywistym skarbem był dla nas ostatnio Park Krajobrazowy Doliny Bobru, miejsce o którym w sumie nic nie wiedziałam, nie miałam pojęcia czego się spodziewać, a wyszło tak pięknie. Była moc atrakcji, ale był i spokój i cisza, i (co dla nas bardzo cenne w podróży) brak turystycznego tłumu. Choć wstawaliśmy rano i wracaliśmy po zachodzie słońca nie było zmęczenia. Dni były tak pięknie spokojne jak równomiernie falujące na wietrze zboża, aż chciało się wstawać z łóżka i ruszać po nowe wrażenia. 

Wieczór nad spokojnie płynącym Bobrem. 

PARK KRAJOBRAZOWY DOLINY BOBRU CZ. I

Park Krajobrazowy Doliny Bobru odwiedziliśmy w czerwcu przy okazji wyjazdu na agaty. Rok temu jesienią oprócz poszukiwań agatów zwiedzaliśmy Krainę Wygasłych Wulkanów, teraz chcieliśmy zobaczyć coś innego zdecydowaliśmy się więc na zakwaterowanie i zwiedzanie w sąsiednim Parku Doliny Bobru. Początkowo wydawało mi się, że możemy nie znaleźć tam atrakcji wypełniających nasze dni, ale jak się okazało ciekawych miejsc było bez liku. Nie udało nam się odwiedzić wszystkich. Choć były też miejsca w które wracaliśmy.

SOKOŁOWSKO: ŚLĄSKIE DAVOS UKRYTE W GÓRACH SUCHYCH

Mała miejscowość do której prowadzi tylko jedna droga. Położona w sercu Gór Suchych we Wschodnich Sudetach. Otoczona stromymi zboczami wioska skrywa w sobie niecodzienne skarby. Sokołowsko. To tutaj powstało pierwsze na świecie sanatorium przeciwgruźlicze. Na Sokołowsku wzorowano słynne szwajcarskie sanatorium i stąd właśnie wzięła się nazwa "Śląskie Davos".

SUDETY: ZIMA NA ŚNIEŻNIKU

Nowy Rok 2020 rozpoczęliśmy w górach. Pierwszego stycznia z samego rana, kiedy niektórzy jeszcze kończyli sylwestrowe imprezy wsiedliśmy do samochodu i pomknęliśmy na południe. Naszą bazą wypadową na kilka kolejnych dni była mała wieś w Sudetach Wschodnich - Sokołowsko.

Niestety początek stycznia nie zafundował na zachodzie Polski pięknej zimy, tak więc drugiego dnia roku ruszyliśmy na szlak, aby szukać zimy wysoko w górach. I znaleźliśmy ją na Śnieżniku. Śnieżnik (1426 m n.p.m.) jest najwyższym szczytem Sudetów Wschodnich. Trasę rozpoczęliśmy w Międzygórzu skąd czerwonym szlakiem dotarliśmy do Schroniska na Śnieżniku, a później zielonym na szczyt góry. Prawdziwa zima zaczęła się już w lesie na początku szlaku, śnieg skrzypiał pod butami, pomiędzy świerkami przebijało ostre słońce. Pogoda była piękna, widoczność rewelacyjna. Podobno tego dnia była jedna z lepszych widoczności od kilkudziesięciu lat (niektórzy ruszali na szczyt z planem zobaczenia Alp, które przy dobrej widoczności można dostrzec ze szczytu Śnieżnika). Dzień skończył się pięknym zachodem. To był idealny zimowy dzień, idealny dzień stycznia, idealne rozpoczęcie Nowego Roku. 

KRAINA WYGASŁYCH WULKANÓW, GÓRY KACZAWSKIE I AGATY (CZ II)

Tajemnicze miejsce tuż obok Jeleniej Góry, schowane w cieniu sąsiednich Karkonoszy. Kraina pełna zagadek i skarbów przeszłości. Mało znana, bez tłumu turystów, co jest jej główną zaletą. Cicha i spokojna, pełna miejsc w których możesz być sam na sam z rozpływającą się w powietrzu tajemnicą.

Góry Kaczawskie: to będzie pewnie nasze odkrycie 2019 roku. Nawet się nie spodziewałam, że krótki, jesienny wyjazd w mało znane góry (które są w zasadzie bardziej pagórkami) wskoczy tak wysoko na listę najpiękniejszych miejsc jakie widzieliśmy i najlepszych wyjazdów na jakich byliśmy.

I oby najwięcej takich miejsc na przyszłość. 

Pierwsza część relacji z Krainy Wygasłych Wulkanów: 

KRAINA WYGASŁYCH WULKANÓW, GÓRY KACZAWSKIE I AGATY

Jesienne Góry Kaczawskie. W drodze na Skopiec.

JESIENNE RUDAWY JANOWICKIE

Rudawy Janowickie odwiedziliśmy przy okazji wizyty w Górach Kaczawskich. Na jeden dzień ruszyliśmy trochę na południe, gdzie czekały nas kolejne zachwyty.

Jesień tego roku była tak piękna, że nawet zwykły las wyglądał jak z bajki. A Rudawy oferowały znacznie więcej. Zaczęliśmy od Kolorowych Jeziorek, w mieniących się różnymi odcieniami, a skończyliśmy na szczycie Sokolików w Górach Sokolich skąd podziwialiśmy piękny, jesienny zachód słońca z rozległą panoramą okolicy. Odwiedziliśmy też Szwajcarkę, podobno najpiękniejsze schronisko w Polsce, któremu faktycznie uroku nie można odmówić.

Było pięknie, pogoda była piękna, piękna jesień, mało ludzi. 

Idealne warunki do podróżowania. 

KRAINA WYGASŁYCH WULKANÓW, GÓRY KACZAWSKIE I AGATY

Góry Kaczawskie i Kraina Wygasłych Wulkanów, to obszar jeszcze mało znany w skali Polski. Leżący 10 minut jazdy od Jeleniej Góry często jest tylko bazą wypadową w pobliskie Karkonosze, ale Góry Kaczawskie same w sobie są tak atrakcyjne, że można spędzić tam i cały tydzień, każdego dnia odkrywając inne miejsca. Niewiele osób wie, że miliony lat temu niepozorne dziś pagórki były aktywnymi wulkanami, a wypływająca z kraterów lawa tworzyła niesamowite formacje skalne, które możemy podziwiać do dzisiaj. To właśnie geologiczna przeszłość tych terenów przyciągnęła nas w Góry Kaczawskie. Jednym z celów tego wyjazdu były poszukiwania agatów, wokół których kręcił się cały pobyt, ale atrakcji było tak dużo, że wstawaliśmy o świcie, aby nacieszyć się tym miejscem i przepiękną kolorową jesienią jaką tam zastaliśmy. 

Najpiękniejszy z naszych agatów

KARKONOSZE (CZ II): ZIMOWE ODRODZENIE

Nudna jak flaki z olejem droga ciągnęła się w nieskończoność. Stawiane raz za razem kroki nie przybliżały do celu. Ale maszerowaliśmy... ciągle do góry, najpierw w deszczu, potem w śniegu aby na końcu drogi walczyć z wiatrem (chyba najsilniejszym jakiego kiedykolwiek doświadczyliśmy). Dużo czasu upłynęło zanim dotarliśmy do celu, ale wędrówka się opłacała. Na górze czekała na nas prawdziwa zima, przytulne schronisko i ciepły obiad. 

KARKONOSZE (CZ I): O TYM JAK LICZYRZEPA SYPAŁ ŚNIEGIEM W OCZY

„Wśród zielonych lasów, w dolinie rzeki Kamiennej, na zboczach Karkonoszy i Gór Izerskich, rozciąga się magiczny ogród  historii, tradycji, wierzeń, magii i natury. Jego władcą jest Duch Gór, zwany Karkonoszem, Rzepiórem bądź Liczyrzepą. Nieprzewidywalny jak siły natury. Czasem bezlitosny, czasem łaskawy i opiekuńczy. Jest prawdopodobnie tak stary jak same góry. Pan na swoich włościach pilnie strzegący podziemnych skarbów i opiekujący się żywymi stworzeniami mieszkającymi w granicach jego królestwa.”*

Nie mam szczęścia do zimowych wyjazdów w góry. Zawsze na czas planowanego pobytu pogoda się pogarsza i z pięknej białej zimy, pełnej słońca i niebieskiego nieba zmienia się w tę gorszą zimę. Zamgloną, zachmurzoną, z wiatrem urywającym głowy, ze śniegiem 

(a nawet deszczem). I z halnym, który rozpuszcza śnieg i z zimy robi wiosnę. 

WIOSENNY DESZCZ WE WROCŁAWIU

Tegoroczna majówka nie zaczęła się zbyt słonecznie. We Wrocławiu, który był naszym pierwszym przystankiem cały czas padał deszcz. Było szaro, buro i przeraźliwie zimno. W mieście spędziliśmy zaledwie jedno popołudnie, które rozpoczęliśmy obiadem w "Piecu na Szewskiej", gdzie zjedliśmy jedną z najlepszych pizz którą jadłam w Polsce (lepsza była tylko ta prawdziwie włoska, którą jedliśmy w Varennie nad Jeziorem Como).

Po obiedzie  w strugach deszczu chodziliśmy po mieście, ale chmury i deszcz, które stawały się coraz silniejsze po trzech godzinach wygoniły nas do domu.