KOLOROWE LATO NA PODLASIU

Podlasie to jeden z moich ulubionych regionów Polski – pisałam to pewnie już nie raz. Tak jak też nie raz tam byłam i na pewno jeszcze wrócę. Choć to Polska, to czasem ma się wrażenie, że jest tak egzotycznie, że może jesteśmy gdzieś dalej. To miejsce gdzie cerkiew stoi obok kościoła, a w drugiej wiosce jest i meczet. Miejsce w którym czas się trochę zatrzymał, ze wszystkimi plusami i minusami takiego postoju. Miejsce, gdzie choć już się było, to chce się wrócić. Bo zostało jeszcze tyle nieodkrytych zakątków, bo ma się ochotę wrócić w miejsca już znane. 

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Ploskach

GÓRY KACZAWSKIE: LATO W CIENIU WULKANU

Góry Kaczawskie i Krainę Wygasłych Wulkanów poznaliśmy rok temu. 5 październikowych dni spędzonych na szlakach, zwiedzaniu zamków i poszukiwaniu agatów od razu wskoczyły do worka najlepszych wyjazdów w życiu. Ta mała dolnośląska kraina, tak nas zauroczyła, że nie mogliśmy nie wrócić. I wróciliśmy w czerwcu tego roku. Najważniejszym punktem wyjazdu było oczywiście szukanie agatów, ale nie zabrakło też czasu na przejażdżki po okolicy, spacery czy ogniska w środku kamieniołomu. 

Udało nam się zwiedzić również sąsiednią Dolinę Bobru, która też nas urzekła. Wyjazd był krótki, ale intensywny. I zakończył się jednym wnioskiem: na pewno jeszcze wrócimy. 

CZERWIEC W DOLINIE BOBRU: CZ. II

Czasami w miejscach gdzie z pozoru nie ma nic ciekawego, można odkryć największe atrakcje. Mała ilość nieoczywistych atrakcji pozwala je poznać dokładniej, spokojniej. Tam gdzie nie rozprasza nadmiar jest miejsce na uważność i rozbudzoną ciekawość. Takim nieoczywistym skarbem był dla nas ostatnio Park Krajobrazowy Doliny Bobru, miejsce o którym w sumie nic nie wiedziałam, nie miałam pojęcia czego się spodziewać, a wyszło tak pięknie. Była moc atrakcji, ale był i spokój i cisza, i (co dla nas bardzo cenne w podróży) brak turystycznego tłumu. Choć wstawaliśmy rano i wracaliśmy po zachodzie słońca nie było zmęczenia. Dni były tak pięknie spokojne jak równomiernie falujące na wietrze zboża, aż chciało się wstawać z łóżka i ruszać po nowe wrażenia. 

Wieczór nad spokojnie płynącym Bobrem. 

PARK KRAJOBRAZOWY DOLINY BOBRU CZ. I

Park Krajobrazowy Doliny Bobru odwiedziliśmy w czerwcu przy okazji wyjazdu na agaty. Rok temu jesienią oprócz poszukiwań agatów zwiedzaliśmy Krainę Wygasłych Wulkanów, teraz chcieliśmy zobaczyć coś innego zdecydowaliśmy się więc na zakwaterowanie i zwiedzanie w sąsiednim Parku Doliny Bobru. Początkowo wydawało mi się, że możemy nie znaleźć tam atrakcji wypełniających nasze dni, ale jak się okazało ciekawych miejsc było bez liku. Nie udało nam się odwiedzić wszystkich. Choć były też miejsca w które wracaliśmy.

MAJOWE, ZIELONE PONIDZIE (CZ II)

Ponidzie to był nasz pierwszy "poważny" wiosenny wyjazd. O tym  regionie myślałam już dawno, na jego korzyść przemawiał fakt jego pozornej "nieatrakcyjności". Ostatecznie było tak jak zawsze, kiedy w  miejscach pozornie nieciekawych znajdujemy moc atrakcji. W gruncie rzeczy chodzi o to, że wszędzie może być pięknie i wszystkim można się zachwycić. I nawet jeśli człowiek już trochę widział (krain bliższych i dalszych) to jeśli będzie szeroko patrzył na świat, jeśli nie zgubi dziecięcej ciekawości i otwartości - to zawsze i wszędzie znajdzie coś ciekawego. Nawet w miejscu pozornie nieatrakcyjnym. 

Zapraszam na Ponidzie, gdzie trzy dni mogą być za krótkie aby zobaczyć i poznać uroki tego regionu. 

ŚWIĘTOKRZYSKIE NA WEEKEND: ZIELONE PONIDZIE (CZ I)

Ponidzie odwiedziliśmy w czasie majówki, którą w tym roku zorganizowaliśmy w połowie maja. Kraina położona pomiędzy Górami Świętokrzyskimi a Małopolską zazwyczaj jest traktowana po macoszemu, nie ma tutaj spektakularnych atrakcji, więc turyści szybko przemykają dalej. Wystarczy jednak zagłębić się w mapę, albo podróżować tam gdzie poniosą nas nogi i okaże się, że atrakcji jest więcej niż czasu, który przeznaczyliśmy na wyjazd.

My na Ponidziu spędziliśmy trzy dni, dużo zobaczyliśmy, niektóre miejsca nawet dwukrotnie, ale też sporo miejsc jeszcze zostało do odwiedzenia.

Największym plusem całego wyjazdu oprócz nadnidziańskich widoków był spokój. Często przez cały dzień w odwiedzanych przez nas miejscach nie spotkaliśmy innych turystów, a na naszej drodze częściej pojawiały się sarny niż ludzie. Jest to zdecydowanie największy plus podróżowania po mało popularnych krainach.

MAJOWA LUBELSZCZYNA

Nigdy nie myślałam o moich rodzinnych okolicach jako o miejscu atrakcyjnym turystycznie. Wszystko to co było dookoła miałam zawsze pod ręką. Nie ma tam turystów, bo nie ma infrastruktury, czasami ktoś zabłądzi - ale zawsze rusza dalej, a ciekawych miejsc w okolicy jest sporo:

• wąwozy lessowe 
• pofalowane wzgórza wyżyny lubelskiej, teraz porośnięte żółtym rzepakiem 
• rzeki wyjące się wśród wzgórz i lasów 
• stawy rybne niektórym przypominające mazurskie jeziora 
• niezliczona ilość pachnących sadów owocowych 
• lasy liściaste porastające pagórki i doliny

A jeśli ktoś szuka czegoś poza przyrodą - jest też Szlak Jana III Sobieskiego, który łączy wszystkie miejsca regionu związane z królem. 

Ale przede wszystkim jest sielski klimat, pełen ciszy i spokoju. Wiosną żaby rechoczą tak głośno, że w nocy nie da się spać. Szum, sporadycznie przejeżdżających samochodów zagłuszają śpiewające ptaki. Taka zwykła cicha wieś, gdzie życie toczy się swoim rytmem, trochę jakby poza czasem.