MAJOWE, ZIELONE PONIDZIE (CZ II)

Ponidzie to był nasz pierwszy "poważny" wiosenny wyjazd. O tym  regionie myślałam już dawno, na jego korzyść przemawiał fakt jego pozornej "nieatrakcyjności". Ostatecznie było tak jak zawsze, kiedy w  miejscach pozornie nieciekawych znajdujemy moc atrakcji. W gruncie rzeczy chodzi o to, że wszędzie może być pięknie i wszystkim można się zachwycić. I nawet jeśli człowiek już trochę widział (krain bliższych i dalszych) to jeśli będzie szeroko patrzył na świat, jeśli nie zgubi dziecięcej ciekawości i otwartości - to zawsze i wszędzie znajdzie coś ciekawego. Nawet w miejscu pozornie nieatrakcyjnym. 

Zapraszam na Ponidzie, gdzie trzy dni mogą być za krótkie aby zobaczyć i poznać uroki tego regionu. 

ŚWIĘTOKRZYSKIE NA WEEKEND: ZIELONE PONIDZIE (CZ I)

Ponidzie odwiedziliśmy w czasie majówki, którą w tym roku zorganizowaliśmy w połowie maja. Kraina położona pomiędzy Górami Świętokrzyskimi a Małopolską zazwyczaj jest traktowana po macoszemu, nie ma tutaj spektakularnych atrakcji, więc turyści szybko przemykają dalej. Wystarczy jednak zagłębić się w mapę, albo podróżować tam gdzie poniosą nas nogi i okaże się, że atrakcji jest więcej niż czasu, który przeznaczyliśmy na wyjazd.

My na Ponidziu spędziliśmy trzy dni, dużo zobaczyliśmy, niektóre miejsca nawet dwukrotnie, ale też sporo miejsc jeszcze zostało do odwiedzenia.

Największym plusem całego wyjazdu oprócz nadnidziańskich widoków był spokój. Często przez cały dzień w odwiedzanych przez nas miejscach nie spotkaliśmy innych turystów, a na naszej drodze częściej pojawiały się sarny niż ludzie. Jest to zdecydowanie największy plus podróżowania po mało popularnych krainach.

MAJOWA LUBELSZCZYNA

Nigdy nie myślałam o moich rodzinnych okolicach jako o miejscu atrakcyjnym turystycznie. Wszystko to co było dookoła miałam zawsze pod ręką. Nie ma tam turystów, bo nie ma infrastruktury, czasami ktoś zabłądzi - ale zawsze rusza dalej, a ciekawych miejsc w okolicy jest sporo:

• wąwozy lessowe 
• pofalowane wzgórza wyżyny lubelskiej, teraz porośnięte żółtym rzepakiem 
• rzeki wyjące się wśród wzgórz i lasów 
• stawy rybne niektórym przypominające mazurskie jeziora 
• niezliczona ilość pachnących sadów owocowych 
• lasy liściaste porastające pagórki i doliny

A jeśli ktoś szuka czegoś poza przyrodą - jest też Szlak Jana III Sobieskiego, który łączy wszystkie miejsca regionu związane z królem. 

Ale przede wszystkim jest sielski klimat, pełen ciszy i spokoju. Wiosną żaby rechoczą tak głośno, że w nocy nie da się spać. Szum, sporadycznie przejeżdżających samochodów zagłuszają śpiewające ptaki. Taka zwykła cicha wieś, gdzie życie toczy się swoim rytmem, trochę jakby poza czasem.

REZERWAT PRZYRODY MORYSIN

Tuż nad Jeziorem Wilanowskim, w cieniu Pałacu i Parku w Wilanowie leży mało znany rezerwat. Położony rzut beretem od centrum Warszawy dziki las przenosi nas w inną rzeczywistość. Idziemy piaszczystą drogą wśród zielono-żółtych pól, dookoła tylko przyroda. Już tutaj słychać ptasie trele. Za chwilę zbliżamy się do rezerwatu przekraczając mostek na Kanale Sobieskiego, a tam już inny świat. Nie ma miasta, hałasu ulicy, słychać tylko las, śpiewające ptaki, dzięcioły walące uparcie w pnie drzew i szelest suchych liści pod nogami. Wiosna w pełnej krasie. Aż trudno uwierzyć, że jesteśmy w środku miasta. 

TAJEMNICZY SPISZ (CZ II)

Było ciepłe majowe popołudnie. Słońce już zniżało się do horyzontu kiedy dotarliśmy na miejsce. Mała miejscowość położona na końcu świata. Tutaj kończyła się droga, kończyła się Polska, po drugiej stronie była już Słowacja. Nasz pensjonat położony był na Przełęczy nad Łapszanką, w miejscu w którym z okien mamy jeden z najpiękniejszych widoków na Tatry. Jeszcze tego samego dnia ruszyliśmy na krótki spacer, nie mogliśmy się nadziwić jak tutaj pięknie. Nie mogliśmy się nadziwić, że takie widoki można mieć tak po prostu z okna domu. A to był tylko początek naszego majowego weekendu na Spiszu. 
O naszych zachwytach pisałam już tutaj: POLSKI SPISZ: SIELSKA, NIEODKRYTA KRAINA. Ale zachwytom nie było i nie ma końca. Nawet teraz patrząc na te zdjęcia zachwycam się tym jak tam było pięknie. Jak spokojnie, cicho, sielsko.

Co można zobaczyć na Spiszu? Poniżej kilka przykładowych miejsc jakie udało nam się odwiedzić:

• Łapszanka i Przełęcz nad Łapszanką z piękną panoramą Tatr
• Ostrunia, mała słowacka wieś tuż przy polskiej granicy (rzut beretem z Łapszanki)
• Rzepiska i czerwony szlak na Sarnowską Grapę/ Pawlików Wierch
• Niebieski Szlak na Piłatówkę skąd roztaczają się rewelacyjne panoramy Tatr
• Jurgowskie Szałasy na Polanie Podokólne
• Szczyt Czarna Góra/ Litwinka z altaną i pięknym widokiem na Tatry
• Rezerwat Przełom Białki
• Rezerwat Dursztyńskie Skałki
• Dursztyn, dla mnie to jak dotychczas najpiękniej położona wieś w Polsce. Wyobraźcie sobie dom z widokiem na trzy pasma górskie: Tatry, Babią Górę i Pieniny. Tak w Dursztynie tak mają. Zazdroszczę bardzo. 
• Czerwony szlak na polane na Grzbiecie Tabor
• Kaćwin i Kapliczka Matki Bożej Śnieżnej 

POLSKI SPISZ: SIELSKA, NIEODKRYTA KRAINA

Spisz to było nasze odkrycie poprzedniego roku i jedna z najlepszych majówek. Spisz jest tak idylliczną krainą, że aż ciężko szukać w nim wad. W czasie długiego weekendu majowego dla siebie mieliśmy nieograniczone przestrzenie. Ciepłe dni i chłodne wieczorny z pomarańczowymi zachodami słońca. Na szlakach nie było prawie nikogo, całe dnie wędrowaliśmy sami, zawsze było miejsce na parkingu i stolik w restauracji. Zawsze był widok aż po horyzont i niezmącona cisza. A widoki na Spiszu są niezaprzeczalnie piękne. 

Tatry Spiskie - widok z Przełęczy nad Łapszanką

WYSPA PENANG W MALEZJI

Wyspa Penang to jedna z najbardziej znanych wysp Malezji, głównie za sprawą słynnego praktycznie na cały świat miasteczka George Town. To mieszanka kulturowa, historyczna, kulinarna - miejsce gdzie różne społeczności żyją obok siebie: Chińczycy, Hindusi, Malajowie. I to właśnie dlatego wyspa jest tak różnorodna. 

Naszą malezyjską podróż zaczęliśmy właśnie na Penangu, gdzie dotarliśmy autobusem z Singapuru (ależ to była podróż!), jednak inaczej niż większość turystów nie zatrzymaliśmy się w George Town, uciekliśmy na północy-zachód wyspy, gdzie korzystaliśmy z typowo "przyrodniczych" atrakcji. 

Na północy wyspy spędziliśmy trzy dni i choć przed wyjazdem sporo czytałam o tym, że nie ma tam zbyt wielu atrakcji, to my i mieliśmy ten czas wypełniony po brzegi, a zostało i tak wiele rzeczy, których nie widzieliśmy. Tym samym jeśli ktoś planuje na Penangu spędzić tydzień, nie będzie się nudził. Trzeba jednak pamiętać, że nie jest to typowo wakacyjna wyspa, nie ma tutaj pięknych plaż z białym piaskiem i drinkami. Jeśli ktoś chce poplażować w rajskich warunkach podobno Langkawi (druga z wysp Malezji - znajdująca się nieopodal - będzie idealna). 

Ale wracając do Penangu - zamieszkaliśmy na kilka dni nieopodal jednej z najbardziej znanych plaż Batu Ferringhi, ale na tyle na uboczy aby mieć spokój. Mieszkaliśmy w małym hoteliku prowadzonym przez przesympatycznego człowieka. To był jedno z najlepszych miejsc w jakich zatrzymaliśmy się w czasie tej podróży (jak i w ogóle). A z tak miłym przyjęciem i troską jaką okazywał właściciel - jeszcze nigdy się nie spotkaliśmy. Napiszę jeszcze kilka słów o tym miejscu na końcu wpisu - bo zdecydowanie warto polecić to miejsce.

Jedna z małych plaż w Penang National Park